bo estas trapenetrita de tuboj, kaj sistemo de lensoj kaj
reflektiloj transdonas la sunlumon, moderigitan kaj difuzitan,
forigante la kimerian[14] tenebron, kiu alie regus. Laux simila
maniero oni enlasas aeron.

Oni prenis Perry kaj min, kune kun Gak, al granda publika
konstruajxo, kie unu el la sagotoj el nia antauxa gardistaro klarigis
al mahara oficisto la cirkonstancojn de nia kaptigxo. La rimedo de
komunikado inter la du estis rimarkinda pro tio, ke oni ne
intersxangxis parolajn vortojn. Ili aplikis ian gestolingvon. Kiel mi
poste lernis, la maharoj havas nek orelojn nek parolan lingvon. Inter
si mem ili komunikigxas per rimedo, kiu laux Perry devas esti ia sesa
sentumo, kiu perceptas kvaran dimension.

Ni neniam tute komprenis lin, kvankam li tre ofte klopodis klarigi
gxin al mi. Mi sugestis telepation, sed li neis, dirante, ke ne temas
pri telepatio, cxar ili povis interkomunikigxi nur dum kunestado, kaj
cxar ili ne povas paroli kun la sagotoj aux la aliaj logxantoj de
Pelucidaro per la sama rimedo, per kiu ili mem interparolis.

"Ili faras jenon," diris Perry. "Ili projekcias siajn pensojn en la
kvaran dimension, en kiu ili farigxas percepteblaj per la sesa
sentumo de la auxskultanto. Cxu mi faras la aferon tute klara?"

"Tute ne, Perry," mi respondis. Li malespere balancis sian kapon kaj
returnis sin al sia laboro. Ili donis al ni taskon porti grandan
kvanton da mahara literaturo de unu ejo al alia, kie ni devis arangxi
gxin sur bretoj. Mi sugestis al Perry, ke ni estas en la publika
biblioteko de Futra, sed poste, kiam li komencis trovi la sxlosilon
al ilia skriba lingvo, li informis min, ke temas pri la antikva
arkivo de la raso.

Dum tiu tempo mi konstante pensis pri Dian la Bela. Mi gxojis,
kompreneble, ke sxi fugxis de la maharoj kaj de la sorto aludita de
la sagoto, kiu intencis acxeti sxin cxe nia alveno al Futra. Mi ofte
scivolis, cxu la grupeto de fugxintoj estis kaptita de la gardistoj,
kiuj reiris por sercxi ilin. Foje, mi ecx kredis, ke mi pli
kontentus, se Dian estus en Futra, anstataux dependa de la indulgo de
Hugxa la Ruza.

Gak, Perry kaj mi ofte interparolis pri la eblo forfugxi, sed la
sariano estis tiel saturita de sia tutviva kredo pri la neebleco
fugxi de la maharoj, krom per miraklo, ke li ne multe helpis al
ni--lia sinteno estis tiu de homo, kiu atendas, ke la miraklo venu al
li.

Je mia propono, Perry kaj mi faris kelkajn glavojn el pecoj de fero,
kiujn ni trovis inter diversa