ensxvebis trans la
altan muron cxirkaux la areno kaj faris sin komfortaj sur la rokegoj.
Ili estis do la rezervitaj, logxiaj segxoj por la regantaro.

La rampuloj trovis la nesxlifitan suprajxon de granda roko tiel
komforta, kiel ni la molecon de remburita braksegxo. Tie ili pigre
kusxis, palpebrumante per siaj hidaj okuloj kaj sendube
interparolante en sia lingvo de la sesa sentumo kaj kvara dimensio.

Unuafoje mi vidis ilian regxinon. Sxi malsimilis al la aliaj per
neniu trajto, kiun miaj Teraj okuloj povis percepti, cxar cxiuj
maharoj fakte aspektas identaj al mi, sed sxi transiris la arenon
nur, post kiam sxiaj regnaninoj jam okupis lokon, antauxirite de
dudek grandegaj sagotoj, la plej grandaj, kiujn mi iam vidis, dum cxe
sxiaj flankoj anaspasxis po unu granda tipdaro, kaj postiris sxin
dudek pliaj sagotaj gardistoj.

Cxe la bariero, la sagotoj suprengrimpis la apikajxon per vere
simieca lerto, dum malantaux ili la aroganta regxino sxvebis alten
per la flugiloj, kun siaj du timindaj drakoj ambauxflanke, kaj
sternis sin sur la plej granda rokego el cxiuj, precize en la mezo de
tiu amfiteatra flanko rezervita por la dominanta raso. Tie sxi
ekkauxris, tiu regxino plej malbela kaj neinteresa, kvankam sendube
tute konvinkita pri sia beleco kaj die donita regorajto, same kiel la
plej fiera monarko de la ekstera mondo.

Kaj tiam komencigxis la muziko--muziko sensona! La maharoj ne povas
auxdi, do la tamburoj kaj fifroj kaj trumpetoj de Teraj orkestroj
estas al ili nekonataj. La "orkestro" konsistas el pli ol dudek
maharoj. Ili marsxis en vico al la centro de la areno, kie la
estajxoj sur la rokoj povis spekti ilin, kaj tie ili ludis dekkvin
aux dudek minutojn.

Ilia tekniko konsistis el vostosvingado kaj kapomovado laux regula
sinsekvo de mezuritaj movigxoj, kio rezultigis kadencon sxajne same
placxan al maharaj okuloj kiel la kadenco de nia instrumenta muziko
al niaj oreloj. Foje la tuta muzikistaro samtempe faris egalmezurajn
pasxojn al unu flanko aux al la alia, aux malantauxen aux
antauxen--cxio cxi impresis min kiel nekomprenebla ridindajxo, sed
post la unua muzikajxo la maharoj sur la rokoj montris la unuajn
signojn de entuziasmo, kiujn mi vidis cxe la reganta raso de
Pelucidaro. Ili svingis siajn grandajn flugilojn supren-malsupren kaj
batis siajn rokajn sidlokojn per la potencaj vostoj, gxis la tero
tremis. Tiam la muzikistoj ekludis alian muzikajxon, kaj denove regis
tomba silento. En unu rilato la mahara