restis en gxia busxo. Montrigxis, ke la
akra pinto tute trapikis gxian malsupran makzelon.

Pro la doloro gxi klakfermis sian busxon. Mi falis sur gxian nazon,
perdis mian altenon al la lanco, ruligxis lauxlonge de gxiaj vizagxo
kaj kapo, trans gxia nuko sur gxian largxan dorson, kaj de tie mi
falis teren.

Momenton post la alterigxo mi restarigxis kaj frenezece kuris al la
pado, sur kiu mi eniris tiun malbenitan valon. Unu transsxultra
rigardo vidigis al mi la sitikon frapadi la lancon pikitan tra gxia
malsupra makzelo, kaj gxi estis tiel okupita per tio, ke mi jam
gajnis rifugxon sur la supro de la krutajxo, kiam gxi denove pretis
postcxasi.

Ne povante percepti min perokule en la valo, gxi siblante galopis en
la altkreskan plantaron de la marcxo, kaj tie mi laste vidis
gxin.

Subnoto

[17] prabesto-specio.

10-a cxapitro

EN FUTRA DENOVE

Mi rapidis al la rando de la krutajxo super Jxa kaj helpis lin atingi
firman piedotenon. Li rifuzis auxskulti, kiam mi dankesprimis pro lia
preskaux abortinta provo savi min.

"Mi rezignis pri vi kaj taksis vin perdita, kiam vi falis en la
maharan templon," li diris, "cxar ecx mi ne povis savi vin el iliaj
manoj. Do vi povas imagi mian miron, kiam mi vidis pirogon tiritan
sur la plagxon de la cxeftero kaj trovis tie gxuste vian piedspuron
sur la sablo.

"Mi tuj ekiris sercxi vin, sciante, ke vi estas tute senarmila kaj
sendefenda kontraux la multaj embuskantaj dangxeroj sur la cxeftero,
ne nur sovagxaj bestoj kaj rampuloj, sed ankaux homoj. Mi tute facile
postspuris vin gxis cxi tie. Mi alvenis tre gxustatempe."

"Sed kial vi faris gxin?", mi demandis, konsternita pro tiu amika ago
fare de viro el alia mondo kaj de malsama raso kaj koloro.

"Vi savis mian vivon," li respondis, "kaj de tiam estas mia devo
protekti kaj amike trakti vin. Mi ne estus vera mezopo, se mi evitus
mian evidentan devon--en cxi tiu okazo estis plezuro, cxar mi sxatas
vin. Eble vi venu vivi kun mi. Vi igxos membro de mia tribo. Cxe ni
la cxasajxo kaj fisxoj plej abundas, kaj vi povos elekti virinon el
la plej belaj de Pelucidaro. Cxu vi venos?"

Tiam mi rakontis al li pri Perry kaj Dian la Bela, kaj ke mia unua
devo estas al ili. Nur poste mi revenos viziti lin--se nur eblos
retrovi lian insulon.

"Estas facile, amiko," li diris. "Vi nur iru al la bazo de la plej
alta monto en la Montoj de la Nuboj. La rivero tie fluas al la
Lural-az. Rekte trans la busxo de la rivero vi vidos tri