ia nigro glimis kiel la plej
bona antracito, kaj gxia felo estis longa kaj hirta kiel tiu de monta
kapro. Neniu povus nei la belegon de tiu besto, sed same kiel cxio
sur Pelucidaro pli grandas kaj pli intense buntas, tiel ankaux pli
intensa estis gxia feroca tenigxo. Ne nur unuopaj anoj de tiu specio
cxasas homojn--cxiuj estas homcxasantoj. Sed ili ne limigas sian
furagxadon al homoj. Cxiajn bestojn kaj fisxojn de Pelucidaro ili
mangxas kun avido cxe siaj konstantaj penadoj nutri siajn potencajn
muskolojn.

Cxe unu flanko de la mortkondamnita paro la dago mugxis kaj
antauxenpasxis, kaj cxe la alia flanko la angorinspira _tarago_
sxtele proksimigxis al ili kun malfermita fauxko kaj salivgutantaj
dentegoj.

La viro ekkaptis la lancojn kaj transdonis unu al la virino. Auxdinte
la mugxadon de la tigro, la tauxro ekhurlis per rabia furiozeco.
Neniam en mia vivo mi auxdis tiel inferan bruegon kiel faris la du
bestegoj, kaj pripensu, ke gxi restis neauxdebla al la fiaj rampuloj,
pro kies distro oni okazigis la spektaklon!

Nun la dago kuratakis de unu flanko, kaj la tarago de la alia. La du
nanoj starantaj meze sxajnis tuj pereontaj, sed gxuste kiam la
brutacxoj atingis ilin, la viro ekkaptis la brakon de sia kompanino,
kaj kune ili saltis flanken, dum la furiozaj kreitajxoj trafis unu la
alian kiel koliziantaj lokomotivoj.

Sekvis batalego, kies senintermita kaj timinda feroco transcendas la
eblojn de imagado kaj priskribado. Ree kaj ree la enorma tauxro
jxetis la kolosan tigron alten en la aeron, sed kiam la katego
frapigxis al la tero, gxi cxiufoje rekuris al la lukto kun energio
sxajne ne reduktita kaj kun videble pli forta kolero.

Dum kelka tempo la geviroj penadis nur resti for de la du bestegoj,
sed fine mi vidis ilin disigxi. Ambaux sxtele pasxis al po unu el la
luktantoj. Nun la tigro estis sur la largxa dorso de la tauxro,
krocxite al la granda kolo per la tenajlaj dentegoj kaj dissxirante
la dikan hauxton en striojn kaj pecojn per siaj longaj kaj fortikaj
ungegoj.

Dum momento la tauxro staris mugxante kaj tremante pro doloro kaj
rabio, kun la fendohufoj vaste elmetitaj, dum gxi vigle vipis per la
vosto de flanko al flanko, sed tuj poste, en freneza orgio de
saltado, gxi kuregis tra la areno en furioza provo dejxeti sian
sxirantan rajdanton. Nur kun peno la virino sukcesis eviti la unuan
impeton de la vundita besto.

Cxiuj gxiaj penoj por defaligi la tigron sxajnis vanaj, gxis gxi en
sia malespero jxetis