ente pensis, ke Jxa alvenas por duobligi lian
porcion de homa viando, do li ne rapidis cxasi min al la krutajxo,
por ne fortimigi la alian frandajxon. Anstataux tio, li nur
posttrotetis min.

Proksimigxante al la bazo de la krutajxo, mi ekvidis, kion Jxa
intencas, sed mi dubis, ke tio finigxos sukcese. Li jam alvenis gxis
dudekfuta alteco super la bazo, kaj tie, tenante sin per unu mano je
roka egxo kaj malfirme apogante la piedojn sur kelkaj arbustetoj,
kiuj elkreskis el la solida roko, li suben mallevis la pinton de sia
longa lanco, gxis gxi pendis ses futojn super la tero.

Suprengrimpi per tiu maldika stango sen fortiri Jxa, kio ja
rezultigus por ni ambaux tiun pereon, de kiu la kuprulo provis gxuste
savi min--tio sxajnis neeblajxo, kaj proksimigxante al la lanco, mi
diris al li tion, kaj ke mi ne volos riski lian vivon per la provo
savi mian.

Sed li insiste asertis scii, kion li faras, kaj ke li mem ne estas en
dangxero.

"_Vi_ estas en dangxero, cxar se vi ne movigxos multe pli rapide ol
nun, la _sitiko_ atingos vin kaj retiros vin, antaux ol vi ecx je
duono suprengrimpos la lancon--se gxi bauxmos, gxi povos tre facile
atingi vin ie ajn sub mia pozicio."

Nu, mi opiniis, ke Jxa devas scii, kion li faras, do mi ekkaptis la
lancon kaj ekgrimpis al la rugxulo per plejebla rapido, kiu tamen
malsimilis al tiu de miaj simiaj prauloj. Mi supozas, ke la
debilcerba sitiko--kiel Jxa nomis gxin--subite ekkomprenis nian
intencon, kaj ke gxi perdos sian mangxon, anstataux havi la esperatan
duoblan porcion.

Kiam gxi vidis min suprengrimpi per la lanco, gxi ellasis siblon, kiu
preskaux tremigis la teron, kaj per mirinda rapido kuratakis min. Nun
mi atingis la supron de la lanco, aux pli gxuste, preskaux atingis.
Post pliaj ses coloj mi povus ekkapti la manon de Jxa, sed tiam mi
sentis subitan tiregon de sube, kaj per timplena okulumo malsupren mi
ekvidis la fortajn makzelojn de la monstro fermigxi cxirkaux la akra
pinto de la armilo.

Mi haste penegis atingi la manon de Jxa, kaj la sitiko faris fortegan
tiron, kiu preskaux deskuis Jxa de sur lia malfirma alteno sur la
roka egxo. La lanco glitis el liaj fingroj, kaj ankoraux tenante
gxin, mi plongxis la piedojn antauxe al mia mortigonto.

Sxajnas, ke gxuste kiam gxi sentis la lancon gliti el la fingroj de
Jxa, la bestego apertis siajn makzelojn por kapti min, cxar kiam mia
falo cxesis, mi ankoraux tenis min je la malakra ekstremo de la
armilo, kaj la pinto ankoraux