ldensa
kaj senobstakla gxis la ekstera rando de la altebenajxo. Tiudirekte
kondukis nia vojo, kaj ni jxus turnigxis por dauxrigi la iradon, kiam
Dian tusxis mian brakon. Mi turnis min al sxi, pensante, ke sxi
inauxguros repacigxon, sed mi eraris.

"Jubal," sxi diris, kapgestante al la arbaro.

Mi rigardis, kaj jen, eliranta el la densa arbaro, venis vere balena
viro. Li sxajnis sep futojn alta, kaj estis same grandproporcia. Li
estis ankoraux tro malproksima, por ke mi distingu liajn trajtojn.

"Kuru," mi diris al Dian. "Mi kontrauxbatalos lin, gxis vi estos jam
bone ekirinta. Eble mi povos okupi lin, gxis vi estos tute for," kaj
tiam, sen ekrigardi malantauxen, mi antauxeniris por renkonti la
Malbelulon. Mi esperis, ke Dian diros al mi ion bonvolan antaux ol
foriri, cxar certe sxi sciis, ke mi iras al la morto pro sxi; sed sxi
ecx ne adiauxis min, kaj kun peza koro mi pasxis tra la florkovrita
herbo al mia morto.

Kiam mi venis suficxe proksimen al Jubal por rekoni liajn trajtojn,
mi ekkomprenis, kiel li gajnis la alnomon Malbelulo. Sxajne, iu
timinda bestego desxiris unu tutan flankon de lia vizagxo. Mankis
okulo, la nazo, kaj la tuta karno, tiel ke liaj makzeloj kaj tuta
dentaro montrigxis kaj ridetis tra la abomena cikatro.

Antauxe, li eble estis tiel bonaspekta kiel aliaj anoj de lia bela
gento, kaj povas esti, ke la terura rezulto de tiu alfrontigxo efikis
amarige al lia karaktero jam forta kaj bruteca. Kiel ajn, li nun ne
estis bela vidajxo, kaj nun kun vizagxtrajtoj, aux kio restis el
tiuj, tordigxintaj pro kolero je la vido de Dian kun alia viro, estis
terure vidi lin--kaj multe pli terure renkonti lin.

Nun li estis ekkurinta, kaj dum li proksimigxis, li levis sian
grandegan lancon, dum mi haltis, kaj metante sagon en mian arkon, mi
celis lauxeble sensxancele. Necesis pli longa tempo ol kutime, cxar
mi devas konfesi, ke vidi tiun abomenan viron tordis miajn nervojn
tiom, ke miaj genuoj igxis tute ne firmaj. Kian sxancon mi havis
kontraux tiu potenca militisto, kiun ecx ne timigas la plej sovagxa
kavernurso! Cxu mi povus esperi venki iun, kiu bucxis la sadokon kaj
la diriton propramane! Mi ektremegis, sed por esti justa al mi mem,
mi timis pli pro Dian ol pro mia propra sorto.

Kaj tiam la granda bruto jxetpafis sian masivan sxtonpintan lancon,
kaj mi levis mian sxildon por deteni la forton de gxia terura
rapideco. La frapo pusxis min sur la genuojn, sed la sxildo devojigis
la armilon, kaj mi estis ne