Sed la virino! Sxi kondutis superbe. Facile oni povis konstati, ke
sxi konsideras sin tute aparta de siaj tiamaj cxirkauxajxoj kaj
kunuloj, kaj supera al ili. Sxi parolis kun mi kaj kun Perry kaj kun
la silentema Gak, cxar ni estis respektemaj; sed sxi kvazaux ne
kapablis vidi Hugxan la Ruza kaj ankaux ne auxdi lin, kaj tio
furiozigis lin. Li provis instigi unu el la sagotoj transloki la inon
antaux lin en la vico de sklavoj, sed la ulo nur pikis lin per
lancopinto kaj diris, ke li jam elektis la inon kiel propran
posedajxon--kaj ke li acxetos sxin de la maharoj tuj post la alveno
en Futra. Sxajnis, ke Futra estas nia alcelata urbo.

Trapasinte la unuan montocxenon, ni cxirkauxiris salan maron, en kiu
nagxis sennombraj acxaj kreajxoj. Estis fokosimilaj bestoj, kies
longaj koloj etendigxis pli ol dek futojn super la enormaj korpoj kaj
kies serpentajn kapojn dividis fauxkaj busxoj, el kiuj elstaris
nekalkuleblaj dentegoj. Ankaux cxirkauxnagxis inter la aliaj rampuloj
gigantaj testudoj, kiuj laux Perry estis plesiosauxroj el la liasa
epoko. Mi ne dubis liajn vortojn--kiom mi sciis, ili povus esti io
ajn.

Dian diris al mi, ke ili estas tandorazoj, tio estas tandoroj de la
maro, kaj ke la aliaj pli timigaj rampuloj, kiuj foje levigxas el la
maro por batali kontraux la tandorazoj, estas azdiritoj, tio estas
maraj diritoj--Perry nomis ilin ihxtiosauxroj. Ili similis balenojn
kun aligatoraj kapoj.

Mi jam forgesis tiun malmulton da geologio, kiun mi lernis en la
lernejo--restis al mi esence nur la memoro pri la teruro, kiun mi
sentis cxe la rigardado de bildoj pri restauxritaj prahistoriaj
monstroj, kune kun la firma opinio, ke iu ajn viro kun porktibio kaj
multe da fantaziemo povus "restauxri" cxian ajn paleolitikan monstron
laux sia deziro kaj rikolti agnoskon kiel unuaranga paleontologo. Sed
kiam mi vidis tiujn sveltajn, brilajn korpegojn speguligxi en la
sunlumo, kiam ili malmergigxis el la oceano, skuante siajn gigantajn
kapojn; kiam mi vidis la akvon fali de sur iliaj muskolozaj korpoj
per miniaturaj akvofaloj, dum ili glitis tien-reen, jen sur la
suprajxo, jen duone mergigxintaj; kiam mi vidis ilin renkontigxi kun
malfermitaj busxoj, siblante kaj gruntante en sia titaneca kaj
sencxesa militado, mi ekkomprenis kiel limigita estas la malricxa kaj
malforta imagopovo de la homoj, kompare kun la nekredebla genio de
la Naturo.

Kaj Perry! Li estis mirigita gxismedole. Tion li diris mem.

"David," li rimarkis post long