rairis kaj trovis sin en alta arkohavanta
cxambro, kies muroj scintilis pro sennombraj smeraldoj.

Antaux ili staris malgranda viro proksimume samgranda kiel la
Mangxtuloj. Li estis verde vestita, de la kapo al la piedoj, kaj ecx lia
hauxto estis verdeta. Apud li estis granda verda kesto.

Kiam li vidis Doroteon kaj sxiajn akompanantojn la viro demandis,

"Kion vi volas en la Smeralda Urbo?"

"Ni venis por renkonti la Grandan Ozon," diris Doroteo.

Multe surprizis la viron tiu respondo kaj li sidigxis por pripensi gxin.

"Jam de multaj jaroj neniu petas renkonti Ozon," li diris, skuante
sian kapon perplekse. "Li estas potenca kaj timiga, kaj se vi venis
pro senutila aux malsagxa celo por gxeni la sagxan kontempladon de la
Granda Sorcxisto, li eble koleros kaj detruos vin cxiujn tuj."

"Sed ne temas pri malsagxa celo, nek sencela," respondis la
Birdotimigilo; "gxi estas grava. Kaj oni diris al ni ke Oz estas bona
Sorcxisto."

"Jes," diris la verdulo; "kaj li regas la Smeraldan Urbon sagxe kaj
bone. Sed al tiuj kiuj estas nehonestaj, aux kiuj proksimigxas al li nur
pro scivolemo, li estas plej terura, kaj malmultaj iam petis vidi lian
vizagxon. Mi estas la Pordogardisto, kaj cxar vi postulas renkonti la
Grandan Ozon mi devos konduki vin al lia palaco. Sed unue vi devos
surmeti la okulvitrojn."

"Kial?" demandis Doroteo.

"Cxar se vi ne surhavus okulvitrojn la brilego kaj gloro de la Smeralda
Urbo blindigus vin. Ecx la logxantoj de la Urbo devas surhavi
okulvitrojn nokte kaj tage. Ili estas surfiksitaj per seruro, cxar tiel
ordonis Oz kiam la Urbo unue estis konstruita, kaj mi havas la solan
sxlosilon kiu povas malsxlosi ilin."

Li malfermis la grandan keston, kaj Doroteo vidis ke gxi estas plena de
okulvitroj cxiudimensiaj kaj cxiuformaj. Cxiu el ili havis verdajn
vitrojn. La Pordogardisto trovis okulvitrojn precize gxustadimensiajn
por Doroteo kaj metis ilin sur sxiajn okulojn. Estis du oraj bendoj
ligitaj al ili, kiuj cxirkauxis la dorson de sxia kapo. Kie ili
estis kunfiksitaj per sxlosileto cxe la fino de cxeno cxirkaux la kolo de
la Pordogardisto. Kiam ili estis surfiksitaj, Doroteo ne povus
forpreni ilin ecx se sxi volus, sed kompreneble sxi ne volis esti
blindigita de la brilego de la Smeralda Urbo, do sxi diris nenion.

Post tio la verdulo metis okulvitrojn sur la Birdotimigilon kaj la
Stanan Lignohakiston kaj la Leonon, kaj ecx malgrandan Toton; kaj cxiuj
estis fiksitaj per la sxlosilo.

Post tio