kato. "Kio sin
trovas sur la fingringo, Newcome?"

Kiel Clemency, antaux ol sxi respondis tiun cxi demandon,
dissxovis unu posxon kaj rigardis en gxian senfundan profundon,
sercxante la fingringon, kiu tie ne estis, kaj kiel sxi tion cxi
saman faris kun la dua posxo kaj sxajnis trovi la fingringon
profunde malsupre, kiel perlo de granda indo; kiel sxi tiam
forigis cxiujn interkusxantajn malhelpojn, konsistantajn el tuko
de nazo, peceto da vaksa kandelo, rugxvanga pomo, orangxo,
monereto de felicxo, seruro, tondilo en ingo, plenmano da vitraj
perloj, kelkaj buloj da fadeno, kudrilujo, plena kolekto de
krispigiloj de haroj kaj unu biskvito, kaj cxiun el tiuj cxi
objektoj aparte donis teni al Britain -- tio cxi nin malmulte
interesas. Ankaux ne interesas nin, kiel sxi, penante kapti kaj
reteni la posxon (cxar tiu cxi havis strangan inklinon saltadi
kaj glitadi en angulon), okupis pozicion kaj trankvile sin tenis
en gxi, kvankam gxi videble estis en plena kontrauxeco kun la
homa anatomio kaj kun la legxoj de la egalpezo. Estos suficxe, se
ni diros, ke sxi fine triumfe metis la fingringon sur la fingron
kaj ekfrapis per la kribrilo de muskato, kaj ni devas rimarki, ke
la literaturo de tiuj cxi ambaux uzajxoj sekve de tro multa
frotado estis proksima al forvisxigxo.

"Tio cxi do estas la fingringo?" diris sinjoro Snitchey, volante
iom sxerci je sxia kalkulo. "Kaj kion diras la fingringo?"

"Gxi diras", respondis Clemency kaj malrapide kunesilabis la
surskribon: "For-ge-su-kaj-par-do-nu".

Snitchey kaj Craggs kore ridis. "Tio cxi estas bela!" diris
Snitchey. "Ne malbone!" diris Craggs. "Montras tiom da konado de
homoj", diris Snitchey. "Tiel uzebla por la praktika vivo", diris
Craggs.

"Kaj la kribrilo?" dauxrigis demandi Snitchey.

"La kribrilo diras", respondis Clemency: "Ki-on-vi-vo-las-ke-la-
ho-moj-al-vi-fa-ru-ti-on-cxi-fa-ru-an-kaux-al-i-li".

"Faru ion al la homoj, por ke ili nenion al vi faru, Vi kredeble
pensas?" diris sinjoro Snitchey.

"Mi ne komprenas", respondis Clemency kaj balancis la kapon. "Mi
ne estas advokato."

"Mi timas, ke se Vi estus advokato", diris sinjoro Snitchey,
rapide sin turnante al la doktoro, kiel volante antauxe fari ion
kontraux la impreso, kiun tiu cxi respondo eble povus elvoki, "Vi
trovus, ke tio cxi estas la regulo de vivado de la plej multaj de
Viaj klientoj. En tio cxi ili estas tre seriozaj -- kiel ajn
malsagxa tiu cxi mondo entute estas -- kaj metas poste la kulpon
sur