s Clemency.

"Certe," respondis sinjoro Britain. "Sed tio cxi estas afableco,
el kiu mi por nenio en la mondo volus fari uzon."

"Ne," diris Clemency. "Kompreneble ne. Poste la cxevaleto -- gxi
alportis ok funtojn kaj du sxilingojn; kaj tio cxi estas ne
malbone, ne vere?"

"Tio cxi estas tre bone," diris Ben.

"Mi gxojas, ke vi estas kontenta," ekkriis lia edzino. "Mi tuj
tiel pensis; kaj tio cxi, mi pensas, estas cxio, kaj nun nenion
pli pri negocoj, Britain. Ha, ha, ha! Jen! Prenu la paperojn kaj
trarigardu ilin. Ho, atendu momenton; jen estas ankoraux presita
folieto. Jxus el la presejo. Kiel bone gxin odoras!"

"Kio tio cxi estas?" diris Tim kaj rigardis la folion.

"Mi ne scias," respondis lia edzino. "Mi ne legis ecx unu
vorton."

"Vendo per memvola auxkcio," legis la mastro, "kun rezervo de
antauxa privata konsentigxo."

"Tion cxi ili cxiam aldonas," diris Clemency.

"Jes, sed ne cxiam tion cxi," li respondis. "Rigardu: sinjora
domo kaj konstruoj mastrajxaj, parko kaj gxardeno de sinjoroj
Snitchey kaj Craggs kaj la sensxulda bieno de la nobelo Mich.
Warden, pro forveturo en la eksterlandon!"

"Pro forveturo en la eksterlandon!" ripetis Clemency.

"Jen tio cxi staras," diris sinjoro Britain. "Rigardu tien cxi."

"Kaj jxus hodiaux mi tie auxdis, ke sxi baldaux alsendos pli
bonajn kaj pli klarajn novajxojn!" diris Clemency, malgaje
balancante la kapon kaj denove kaptante siajn kubutojn, kvazaux
la rememoro de malnovaj tempoj ankaux revekus malnovajn kutimojn.
"Hm, hm, hm! Tio cxi tie denove pezigos la korojn, Ben."

Sinjoro Britain gxemis kaj balancis la kapon kaj diris, ke li ne
povas tute kompreni la aferon kaj longe cxesis pensi pri gxi. Kun
tiu cxi rimarko li kontentigis sin kaj algluis la folion post la
fenestro de la botelaro, kaj Clemency, starinte kelkajn minutojn
en pensoj, vekigxis kaj rapidis for, por rigardi la infanojn.

Kvankam la mastro de la kribilo de muskato havis grandan estimon
por sia edzino, tamen tiu cxi estimo havis tute la malnovan
patronan karakteron; kaj sxi forte lin amuzadis. Nenio pli
mirigus lin, ol se iu tria montrus al li, kiel sxi sola kondukas
la tutan mastrajxon kaj per prudenta sxparemeco, vigla humoro,
honesteco kaj diligenteco faras lin homo bonhava. Tiel facile
estas en cxiaj cirkonstancoj (kaj tro ofte gxi okazas) taksi la
trankvilajn naturojn, kiuj neniam metas en lumon siajn meritojn,
laux ilia propra modesta jugxo, kaj ofende sin amuzi pro eksteraj
stra