estas perdita.

ZAKARIO. Cxion ja forprenis la rabistoj.

IVARO. Tiu senkulpigo ne tauxgas. Se oni rakontus al mi tian
historion, tuj mi antauxsentus alian kaj baldaux divenus la verecon;
kaj certe ekzistas aliaj egale sagxaj homoj kiel mi. Ne, tiu mensogo
ne savos nin. Neeble estas kasxi nian dibocxadon en Hameenlinna,
kiun tiel multaj povas atesti; gxi estos malkasxata.

ZAKARIO. Sed tiam la malvarmeta mano de l' tempo jam intervenis. La
afero nur mallauxte sentigxos kiel malproksima fulmotondro, kaj gxis
tiam eble novaj rimedoj estas eltrovitaj por kontentigi cxiujn. Se ni
tuj konfesus la nudan verecon, sciu, bruego farigxus kaj ni evitu la
sagon.

IVARO. La sagon en formo de vipo.

ZAKARIO. Gxin ne timu, se vi nur sekvos mian bonegan konsilon.

IVARO. Maltauxga konsilo. Eble ili jam eksciis cxion.

ZAKARIO. Neeble.--Nun kuragxe antauxen, knabo mia!

IVARO. Ne!--Unue havigu dek talerojn!

ZAKARIO. Neeble!

IVARO. Vi estas devigata ilin havigi. Vi logis min al tiu malgajno,
vi do ankaux helpu min!--Dek talerojn, onklo!

ZAKARIO. Tute neeble! Distordu plivole mian nukon.

IVARO. Tio okazu! La nuko anstatauxu cxion, gxuste tion mi ankaux
pensas, kaj nun vi sekvu mian konsilon kaj tuj ni ambaux iru en la
pendingon. Kune ni iru, ni akompanu unu la alian gxis la morto!

ZAKARIO. Silentu, Ivaro, silentu!

IVARO. Tiam ni silentos kaj dolcxe dormos. Kaj Dio permesu, ke ni
ambaux pendu en sama arbo. Pro tio ni nun ekiru por sercxi
kurbbrancxan, fortikan kaj cxiamaniere konvenan pinon. En la faro
mem, la lasta faro, mi promesas helpi vin, maljunulon. Poste mi
zorgos pri mi mem, mi ne bezonas helpon, kiel pego mi povas grimpi.
Nun ni ekiru, onklo!

ZAKARIO. Knabo!

IVARO. Vi kredas, ke mi sxercas, ke mia parolo sxajnas tia. Nu, ja!
eble mi sxercas meze de l' sucxkirligxo de l' morto, jes, eble mi
ridas rekte al la barbo de l' Hadesestro, cxar tia estas mia
karaktero. Sed mia intenco estas nesxangxebla. Al morto mi iras!
Post unu horo oni povas min kiel hejtlignon ensxovi sub la
kaldronon.--En la nigran morton! Sed unue vi ekhavos vian bone
merititan parton! (Minacante Zakarion.) Je la nomo de tiu pugno! Vi
estis al mi satano, tentanta spirito de l' mallumo.

ZAKARIO. (Retirigxas timeme al la pordo.) Trankviligxu, Ivaro,
trankviligxu! Mi alvokos la mastron. (Niko, kun tondita hararo,
pintbarbo, makuleto proksime je maldekstra naztruo kaj vestita en
alia cxapelo kaj jako envenas. Zakario lin rigardas per lar