oogen Kitty tot in het rijtuig volgde.

"Naar het hotel Angleterre of de Hermitage?"

"'t Is mij om 't even."

"Nu dan maar naar Angleterre," zeide Stipan en koos Angleterre, omdat
hij daar de meeste schuld had, en het om die reden voor beter hield,
dit hotel niet te vermijden. "Hebt gij een droschke? Zoo, dat is goed,
ik heb mijn rijtuig weggezonden."

Onderweg zwegen de beide vrienden. Lewin dacht er over na, wat toch
de zoo dikwijls afwisselende uitdrukking op Kitty's gelaat zou kunnen
beteekenen. Stipan Arkadiewitsch dacht inmiddels over het menu voor
het diner.

"Houdt ge van tarbot?" vroeg hij Lewin, toen zij voor het hotel
stil hielden.

"Wat?" vroeg Lewin, "tarbot? Ja! ik houd heel veel van tarbot."

VIII.

Toen Lewin met Oblonsky het hotel binnentrad, bemerkte hij op het
gelaat en in de houding van den laatste iets heel bizonders, een
onderdrukte levendigheid. Oblonsky ontdeed zich van zijn overjas,
trad met den hoed een weinig scheef op het hoofd de eetzaal binnen
en gaf den hem op den voet volgenden Tartaar zijn bevelen. Terwijl
hij rechts en links de zich daar bevindende gasten groette, naderde
hij het buffet, gebruikte een glaasje likeur en een stukje visch
en had daarbij een schertsend woord ten beste voor de achter het
buffet zittende, gepoederde en geheel met linten, kant en krulletjes
bedekte Francaise.--Lewin echter dronk alleen daarom geen likeur,
omdat die Francaise met de valsche haren, poudre de riz en vinaigre
de toilette hem verschrikkelijk ergerde. Hij vermeed haar omgeving
als een bezoedelde plaats. Zijn geheele ziel was met Kitty's beeld
vervuld, en uit zijn oogen lachten hoop en geluk.

"Hier mijnheer, als ik u verzoeken mag, hier wordt mijnheer niet
gestoord," zeide de oude, breedgeschouderde Tartaar, spreidde een
sneeuwwit tafelkleed op de ronde, met bronzen candelabres versierde
tafel en schoof er twee fauteuils bij. Daarna bleef hij met het servet
over de arm voor Stipan staan en wachtte diens bevelen af.

"Indien mijnheer soms een afzonderlijk kabinet mocht verlangen, dan
zal er terstond een vrij zijn.... Vorst Galizin met een dame.... Wij
hebben versche oesters gekregen...."

"Aha! oesters." Stipan overlegde.

"Zouden wij ons plan niet wijzigen, Lewin?" zeide hij met den vinger
de spijskaart doorloopend, terwijl zijn gelaat groote besluiteloosheid
teekende.

"Ja, laten wij oesters bestellen!"

"Zeg, hoor eens, jij, zijn ze werkelijk goed?"

"Flensbu