patinduloj, cxu ili havas tiom da _ili_?

RATO-FRAUxLINO

Jes, svarmegis. (ridas silente kaj kontente) En la litoj ili
svarmadis kaj cxirkauxkuris la tutan nokton. En la laktujojn ili
falis. Kaj trans la plankojn ili siblante kuradis cxiudirekten.

EYOLF

(mallauxte, al _Asta_) Tien mi neniam volas vojagxi, onklino.

RATO-FRAUxLINO

Kaj jen _mi_ venis -- kaj krome iu alia. Kaj ni kunprenis ilin,
cxiujn. La dolcxajn etulojn! Al ili cxiuj ni du metis finon.

EYOLF

(kriante) Pacxjo, -- jen, jen!

RITA

Bona Dio, Eyolf do!

ALLMERS

Kio okazas?

EYOLF

(montras) Estas io baraktanta en la saketo!

RITA

(maldekstren; krias) Hu do! Elpelu sxin, Alfred!

RATO-FRAUxLINO

Ho, karega sinjorino, ne timu tian etan figuracxon.

ALLMERS

Sed kio do tio estas?

RATO-FRAUxLINO

Estas nur Mopsulo. (malligas la saketon) Venu nun el la mallumo, vi
karega amiko mia.

(_Hundeto_ kun largxa, nigra muzelo metas sian kapon el la saketo.)

RATO-FRAUxLINO

(kape kaj mane signas al _Eyolf_) Proksimigxu nur fide, vi eta
vundita batalanto! Gxi ne mordas. Alvenu! Alvenu!

EYOLF

(tenas sin al _Asta_) Ne, mi ne kuragxas.

RATO-FRAUxLINO

Cxu ne sxajnas al la juna sinjoro, ke gxi havas mildan kaj sxatindan
aspekton?

EYOLF

(surprizita, montras) Tiu _jena_?

RATO-FRAUxLINO

Jes, gxuste gxi.

EYOLF

(duonlauxte, fiksrigardas la hundon seninterrompe) Sxajnas al mi ke
gxi havas la plej teruran -- aspekton kiun mi iam vidis.

RATO-FRAUxLINO

(fermas la saketon) Ho, sxangxigxos, sxangxigxos.

EYOLF

(senpere proksimigxas, tute proksime, kaj facile glitfrapetas la
saketon.) Delikata, -- delikata gxi tamen estas.

RATO-FRAUxLINO

(kun konsiderema vocxo) Sed nun gxi estas tiom laca kaj elcxerpita,
la kompatindulo. Tiom ege laca gxi estas. (rigardas al _Allmers_)
Cxar estas fortostrecxa, -- tia ludo, sinjoro komprenu.

ALLMERS

Kian ludon vi sugestas?

RATO-FRAUxLINO

La allogado.

ALLMERS

Aha, estas eble la hundo, kiu logas la ratojn.

RATO-FRAUxLINO

(kapsignas) Mopsulo kaj mi. Ni du kunlaboras. Kaj tio iras glate.
Almenaux _aspekte_. Gxi ekhavas sxnuron ligitan al la kolringo.
Kaj jen mi kondukas gxin tri fojojn cxirkaux la domon. Kaj ludas
busxharmonikon. Kaj kiam _tion_ ili auxdas, tiam ili trudigxas
supren el la keloj kaj malsupren de la subtegmentejoj kaj el le truoj,
-- cxiuj tiuj benindaj, etaj kreajxoj.

EYOLF

Cxu tiam gxi mortmordas ilin?

RATO-FRAUxLINO

Ho, fore