me.

ALLMERS

Ho, mi vere ne povas helpi vin, Rita.

RITA

Sed eble mi povus helpi vin.

ALLMERS

Pri la laboro, vi celas?

RITA

Ne. Pri la vivado.

ALLMERS

(agitas la kapon) Sxajnas al mi, ke mi ne havas vivon vivindan.

RITA

Nu, do por subporti la vivon.

ALLMERS

(sombre, antauxen) Mi opinias, ke estus pli bone por ni ambaux, ke
ni rompus la geedzecon.

RITA

(rigardas lin esplore) Kien vi rifugxus? Eble tamen al Asta?

ALLMERS

Ne. De nun neniam al Asta.

RITA

Kien do?

ALLMERS

Supren en la solecon.

RITA

Supren inter la montojn? Cxu _tion_ vi sugestas?

ALLMERS

Jes.

RITA

Sed jeno estas ja nur fantaziajxoj, Alfred! Tie supre vi ja ne povas
vivi.

ALLMERS

Tamen tien mi nun tirigxas.

RITA

Kial? Diru al mi!

ALLMERS

Eksidu. Jen mi rakontos ion al vi.

RITA

Ion, kio okazis al vi tie supre?

ALLMERS

Jes.

RITA

Kaj pri kio vi silentis antaux Asta kaj mi?

ALLMERS

Jes.

RITA

Ho, vi silentas pri cxio. Vi ne devus.

ALLMERS

Eksidu tien. Kaj jen mi rakontos al vi.

RITA

Jes, jes, -- mi auxskultos! (Sxi sidigas sin sur la benkon cxe la
pavilono.)

ALLMERS

Mi estis sola tie supre. Meze inter la montegoj. Jen mi venis al
vasta, dezerta montara lago. Kaj mi devis transiri tiun lagon. Sed mi
ne povis. Cxar trovigxis nek boato nek homoj.

RITA

Nu? Kaj sekve kio?

ALLMERS

Jen mi iris sola en flankan valon. Cxar tie, mi opiniis, ke mi venus
trans la montodorsojn kaj inter la pintojn. Kaj poste malsupren al la
alia bordo de la lago.

RITA

Ho, kaj jen vi certe eraris pri la vojo, Alfred!

ALLMERS

Jes; mi misprenis pri la direkto. Cxar vojo aux vojeto tie ne
trovigxis. Kaj mi iris la tutan tagon. Kaj ankaux la tutan sekvantan
nokton. Kaj fine mi kredis, ke mi neniam plu trovus vojon al homoj.

RITA

Ne hejmen al ni? Ho, jen mi scias, ke viaj pensoj iris al ni.

ALLMERS

Ne, -- ili tion ne faris.

RITA

Cxu ne?

ALLMERS

Ne. Estis strange. Sxajnis al mi, ke vi kaj Eyolf, vi ambaux farigxis
tiom foraj, foraj de mi. Kaj ankaux Asta.

RITA

Sed pri kio vi do pensis?

ALLMERS

Mi ne pensis. Mi tiradis min laux la deklivoj, -- kaj gxuis la pacon
kaj placxan senton de la percepto de morto.

RITA

(eksaltas) Ho, ne uzu tiajn vortojn pri tiu terurajxo!

ALLMERS

Tiel mi sentis. Tute ne timo. Sxajnis al mi, ke mi kaj la morto
kuniris kvazaux du bonaj kamaradoj. Estis tiom nature, -- tiom
simple, cxio