oni ja cxiam trovas en tiaj
malnovaj paperoj, vi scias. (mallauxte, sincere) Tio en la teko, tio
estas la leteroj de patrino.

ALLMERS

Do, tiujn vi ja kompreneble mem retenos.

ASTA

(kun sindevigo) Ne. Mi deziras, ke ankaux vi tralegu ilin, Alfred.
Iam, -- pli malfrue en la vivo. -- Sed hodiaux mi ne kunprenis la
sxlosilon de la teko.

ALLMERS

Ne estas bezonata, kara Asta. Cxar mi tamen neniam legos la leterojn
de via patrino.

ASTA

(fiksrigardas lin) Do mi iam, -- tiel en hejmeca vespera horo,
rakontu al vi ion de tio, kio tie estas rakontita.

ALLMERS

Jes, tion vi prefere faru. Sed gardu nur la leterojn de via patrino.
Vi ne havas tro da memorajxoj post sxi.

(Li donas la tekon al _Asta_. Sxi prenas gxin kaj metas gxin sur la
segxon sub la supervestajxojn.)

(_Rita_ reen venas en la cxambron.)

RITA

Hu, sxajnas al mi, ke tiu maljuna, terura virinacxo kvazaux kunportis
kadavran odoron.

ALLMERS

Jes, iom timiginda sxi ja estis.

RITA

Mi preskaux sentis min malsana, dum sxi estis en la cxambro.

ALLMERS

Krome mi povas kompreni tiun trudan, logantan forton, pri kiu sxi
parolis. La soleco supre inter la montopintoj kaj sur la vastaj
altebenajxoj havas ion de la sama.

ASTA

(rigardas lin atenteme) Kio vere okazis en vi, Alfred?

ALLMERS

(ridetas) En mi?

ASTA

Jes, io estas. Kvazaux metamorfozo. Ankaux Rita rimarkis tion.

RITA

Jes, mi tion vidis tuj kiam vi revenis. Sed tio do nur estas por
bono, tio, Alfred?

ALLMERS

_Devas_ esti por bono. Kaj estu kaj farigxu por bono.

RITA

(ekkrie) Vi ion spertis dum la vojagxo! Ne neu! Cxar mi vidas laux
via aspekto!

ALLMERS

(skuas la kapon) Ecx nenion -- ekstere. Sed --

RITA

(strecxita) Sed --?

ALLMERS

Interne en mi vere okazis eta metamorfozo.

RITA

Ho Dio --!

ALLMERS

(trankviligante, frapetas sxian manon) Nur por bono, kara Rita. Pri
tio vi senzorge fidu.

RITA

(eksidas sur la sofon) Tion cxi vi nepre al ni tuj rakontu. Cxion!

ALLMERS

(turnas sin al _Asta_) Jes, ni eksidu, ankaux ni. Jen mi provos
rakonti. Plej eble bone.

(Li eksidas sur la sofon apud _Rita_. _Asta_ antauxentiras segxon kaj
eksidas proksime apud li. Mallonga pauxzo.)

RITA

(rigardas lin kvazaux esperante) Jen do --?

ALLMERS

(rigardas antauxen) Kiam mi pripensas mian antauxan vivon -- kaj
mian sorton -- dum la lastaj dek -- dekunu jaroj, gxi aspektas por mi
kvazaux fabelo aux kvazaux revo. Cxu ne ankaux