hem alles mede te deelen, en met gebogen hoofd begaf hij zich
naar den waggon, toen de machinist van den trein--een echte Yankee,
Forster genaamd--zijne stem verhief en zeide:

"Heeren, er is misschien een middel om verder te gaan."

"Over de brug?"

"Ja, over de brug."

"Met onzen trein?" vroeg de kolonel.

"Met onzen trein."

Passepartout stond stil en verslond de woorden van den machinist.

"Maar de brug is op het punt van in te storten!" merkte de conducteur
aan.

"Dat doet er niet toe," antwoordde Forster. "ik geloof dat, wanneer
de trein in zijn grootste snelheid over de brug gaat, er alle kans
bestaat dat wij er goed over komen."

"Drommels!" zeide Passepartout.

Maar een aantal reizigers had dit voorstel reeds goedgekeurd en het
scheen vooral kolonel Proctor zeer aangenaam toe. Deze heethoofd vond
de zaak zeer goed uitvoerbaar. Hij herinnerde zich zelfs hoe eenige
ingenieurs het plan hadden gevormd om een goed aaneengesloten trein
in volle vaart rivieren zonder bruggen te doen passeeren. Bij slot
van rekening schaarden alle belanghebbenden zich aan de zijde van
den machinist.

"Wij hebben vijftig kansen tegen een," zeide een der reizigers.

"Zestig! ... tachtig! Wel negentig op de honderd," zeide een
ander. Passepartout was geheel verbijsterd van verbazing; ofschoon
hij wel alles had willen doen om de brug van de Medicine-Bow over te
komen, scheen hem dit toch een weinig al te amerikaansch toe.

"Daar is bovendien nog wel een eenvoudiger middel, en daar denken die
menschen nu in het geheel niet aan!... "Mijnheer," zeide hij tot een
der reizigers, "het middel, dat de machinist voorstelt, schijnt mij
een weinig gewaagd toe, maar...."

"Tachtig kansen!" antwoordde de reiziger, die hem den rug toekeerde.

"Ik weet wel," zeide Passepartout zich tot een ander gentleman
richtend, "maar het was toch goed eens even te bedenken...."

"Geen bedenkingen, dat is onnoodig," antwoordde de aangesproken
Amerikaan, zijn schouders ophalend, "daar de machinist u verzekert
dat men er over zal gaan."

"Zeer zeker," hernam Passepartout, "zal men er over komen, maar was
het niet voorzichtiger...."

"Wat! voorzichtiger!" riep kolonel Proctor, dien dit woord, hetwelk hij
toevallig hoorde, deed opspringen. "Met volle vaart zeg ik u! Begrijpt
ge nu? Met volle vaart!"

"Ik weet het ... ik begrijp het...." herhaalde Passepartout, maar
niemand liet hem uitspreken. "Het was toch voorzichtiger, maar daar
dit woord u hi