o estus suficxa.

Tiel la instruitulo revenis en sian landon, skribis librojn pri
la verajxo en la mondo, pri la bonajxo kaj belajxo, kaj tiel li
pasigis tagojn kaj jarojn; pasis multaj jaroj.

Je unu vespero li sidas en sia cxambro, kaj jen subite oni frapas
tre mallauxte sur la pordo.

"Eniru!" diris li, sed neniu venas; tial li malfermis mem, kaj
jen antaux li staras neordinare maldika homo, kun tre mira
eksterajxo. Cetere la homo estis tre ricxe vestita, li estis
videble grava persono.

"Kun kiu mi havas la honoron paroli?" demandis la instruitulo.

"Jes, mi tiel ankaux pensis", diris la eleganta homo, "ke vi min
ne rekonos! Mi farigxis tro korpa, mi litere ricevis viandon kaj
oston. Vi kredeble nenian pensis, ke vi vidos min ian en tia bona
farto! Cxu vi ne rekonas vian malnovan ombron? Jes, vi certe ne
kredis, ke mi ian ankoraux revenos. Mi havis felicxon de l'
tago, kian mi estis cxe vi la lastan fojon; mi cxiuflanke
farigxis tre bonhava. Se mi volas min elacxeti el mia servado,
mi estas suficxe ricxa por tio cxi!" Kaj li eksonigis tutan
ligajxon da multekostaj sigeliloj, kiuj pendis apud lia horlogxo,
kaj metis sian manon en la dikan oran cxenon, kiun li portis
cxirkaux la kolo. Sur cxiuj fingroj brilis ringoj kun diamantoj,
kiuj cxiuj estis veraj.

"Ne, mi ne povas ankoraux retrovi miajn sentojn!" diris la
instruitulo. "Kiel tio cxi estas ebla!"

"Io ordinara tio cxi efektive ne estas!" diris la ombro, sed vi
ja mem ankaux ne apartenas al la homoj ordinaraj, kaj mi, kiel vi
scias, de mia infaneco cxian iris laux viaj piedosignoj. Tuj,
kian vi trovis, ke mi estas suficxe matura, por min mem trabati
tra l' mondo, mi komencis propran vojon. Mi min trovas en la
plej brila situacio, sed nun venis al mi ia dezirego vidi vin
ankoraux unu fojon antaux via morto, cxar morti ian vi ja devas.
Ankaux tiujn cxi landojn mi volis vidi ankoraux unu fojon, cxar
oni ja cxian amas sian patrujon. Mi scias, ke vi ricevis alian
ombron; cxu mi devas al gxi aux al vi ion pagi? Estu tiel bona
kaj diru al mi!"

"Ha, gxi estas efektive vi!" diris la instruitulo. "Gxi ja estas
multege mirinda! Nenian mi kredus, ke al iu lia malnova ombro
povus reveni estante homo!"

"Diru al mi, kiom mi devas pagi!" diris la ombro, "cxar mi ne
volus resti sxuldanto de iu!"

"Kiel vi povas tiel paroli!" diris la instruitulo, "de ia sxuldo
tie cxi ne povas ja tute esti parolo. Uzu vian liberon kiel cxiu
alia! Mi tre gxojas p