estos bele kunigitaj; la kaptito kiel pirato
cxiuokaze devos esti pendigata al velstango, tial ecx en tiu cxi
rilato estas plej konvene, lin forporti al la galeono. -- --

Kontraux la kajo ruligxis la amaso. Torcxoj lumigis la sovagxan
procesion kaj jxetis la flagrantan brileton sur la vunditan Antonion,
la senkonscian _Mygan_ kaj la enkatenigitan _Jan Norris_, kiu lasis
sin fortreni malsprite per siaj furiozaj malamikoj. Ecx nun ankoraux
_Leone della Rota_ portis _Myga_'n en la brakoj nesciante, kiamaniere
tio estis okazinta. Cxio ruligxis en lia cerbo -- kiel en songxo li
portis la malpezan sxargxon sur la galeonon.

En la kajuto oni preparis kusxejon por la vundita kapitano. Hxirurgo
venis, por ekzameni la vundon de Antonio ecx nun ankoraux senkonscia,
kaj skuis pri tiu la kapon. _Myga van Bergen_ kauxris en angulo de la
kajuto -- atentata de tute neniu. Al la granda masto oni ligis la
direktiliston de la Nigra Galero, kaj insultante cxirkauxis lin la
nekompatemaj malamikoj.

Nur malfrue cxesis la tumulto en la urbo, post kiam oni estis
estinginta la brulantan domon malantaux la havena muro. Pli frue
mallauxtigxis sur la galeono _Andrea Doria_. Senmove kusxis Antonio
sur la kusxejo, senmove sidis _Leone_ apud li, senmove kauxris _Myga_
en la plej malhela, plej malproksima angulo. Sur la tuta sxipo oni
apenaux auxdis ion alian ol la murmuron de la riverego, la bruadon
de la rigilaro en la vento kaj la pasxon de la gardisto, kiu kun
sxargita pafilo kaj bruletanta mecxajxo pasxis tien kaj reen antaux
la kaptito apud la masto neniun momenton cxesante observi lin.

Je la dua matene cxesis la vento tute, tiel ke ecx la grincado de la
sxnuregaro eksigxis. Estis silentego, kiu subitege des pli terure
estis interrompata per krio kaj pafa krakado.

El la kajuto rapidis la leuxtenanto _Leone della Rota_ sur la
ferdekon, el la hamakoj la sxipanaro.

La loko de la kaptito apud la granda masto estis forlasita. Kun
elpafinta pafilo staris la gardisto, jxetante cxirkauxen konfuzajn
rigardojn, inter la demandoj, la malbenoj de la oficiroj kaj de la
tacxmento.

"Jen, jen! super la bordon!" fine eligxis rauxka krio el la brusto de
la viro surprizita.

"Kie? kie? kie?"

Al la sxiprando cxiuj rapidis.

"Malsupren la boatojn! rapide, rapide", ordonis la leuxtenanto.

Vivigata estis la Skeldo, lumoj brilis tra la nokto; sed la noktoj
estas malhelaj en novembro. Vere oni kaptis kadavron nagxantan
malsupren en la rivero, sed